Bron: #Dwars door de buurt – editie 251
Tweeëntwintig dagen zaten tussen mijn vertrek en terugkomst thuis. De Nijmeegse natuur beleefde ik vooral in de schaduw van een met heggerank begroeide overkapping. Ondertussen las ik boeken uit de longlist van het Beste Natuurboek 2025. Slechts een enkele keer gestoord door een tuinder van de Lentse Aarde of een passant die een van de langeafstandspaden volgde die zich op deze plek kruizen.
Een enkele keer volgt een conversatie, waarbij men het vaak niet kan laten de vraag te stellen: ‘Waarom heb je zo’n grote fiets?’ Waarna ik uitleg dat ik in Amsterdam woon en hier twee keer per jaar op een stelletje katten pas terwijl de baasjes in Frankrijk vakantie vieren. Met mijn elektrische bakfiets kost die rit me niet te veel moeite, ook al zit de bak volgestouwd. ‘Andere mensen kopen een auto; ik heb een bakfiets.’
Oude krant
Toch kom ik na afloop van de thuisrit met moeite van het zadel af. Het lichaam krijgt nog een laatste geseling bij uitladen van de bak vooraleer ik me mag verfrissen in de badkamer.
Daar blijkt zich in mijn afwezigheid een kleine plaag aan muggen zich te hebben gevestigd.
Snel de deur weer dicht. Ik hou van insecten, tenzij ze me ‘s nachts onder bedreiging van onvrijwillige bloedafname wakker houden. Dus, bij gebrek aan een vliegenmepper, pak ik een oude Dwars die ik altijd wel ergens heb liggen en sluit ik mezelf op met de muggen.
‘Maar hoe komen hier in drie weken tijd zoveel muggen terecht?’, vraag ik me op gegeven moment af. Vreemd ook dat juist tijdens mijn afwezigheid de spinnen zijn verdwenen uit de badkamer. Meestal hangen er wel enkele exemplaren van divers allooi aan het plafond.
Dat laatste kan ik niet oplossen, maar aangezien spinnen geen insecten zijn, neem ik mezelf dat niet kwalijk. Ze hebben door hun vertrek wel een aardig muggenmaaltje moeten missen.
WC-generatie
Ik kan me in ieder geval bedenken dat de open stortbak van de wc een aanmoediging voor een moedermug moet zijn geweest om in het water aldaar haar eitjes te leggen. Verdere wijsheid haal ik uit een boekje over de mug dat ik in de kast heb staan. Dat vertelt me dat die eitjes niet gelegd hadden kunnen worden als mijn bloed vlak voor vertrek naar Nijmegen niet door dat vrouwtje was aangeboord. De larven die vervolgens ontstaan schonen het water op (dankzij de mug een nettere stortbak dus!) door algen en bacteriën te consumeren. En een week later zijn de eerste wc-genaratie muggen in de ons bekende en gevreesde vorm klaar om na te denken over eigen nageslacht. En bij die ene generatie zou het ook blijven, want de vrouwtjes hadden geen beschikking over vers mensenbloed.
Hartstikke interessant natuurlijk, maar ik ga ze toch echt niet bedanken voor het verschonen van het stortwater. #
Ton Zijp
Geef een reactie