Bron: #Dwars door de buurt – editie 251
Het is zomer en rustig in de Oosterparkbuurt van wijkagent Simone. Vandaag gaat ze weer op pad in haar wijk, die tussen die van haar collega’s Nienke en Dolf in ligt. Ze is dol op haar buurt en biedt Dwars een bijna historisch inkijkje.
Ruim 25 jaar werkt Simone (54) nu bij de politie, waarvan de eerste tien jaar als HR medewerker op kantoor en nu ruim 15 jaar in uniform. ‘En,’ lacht ze, ‘daarvoor werkte ik nog een tijdje als schoonheidsspecialiste, onvoorstelbaar! Ik ben zo blij dat ik me destijds heb omgeschoold, kan me geen passender baan bedenken dan deze. Ik ben ook nog eens een rasechte Amsterdammer.’ Eerder werkte ze jaren bij de bureaus Burgwallen en Lijnbaansgracht, deed veel noodzorg, zat in het horecateam en werd lid van de Vredeseenheid. Nog steeds vind je haar vanuit die rol vaak bij demonstraties in de binnenstad. ‘Maar mijn hart ligt in dit deel van het Oosterparkgebied, zeg maar naast de Boerhavebuurt en de Transvaal.’
Overlastgebied
‘Ik had een paar jaar terug geluk toen deze functie vrijkwam. Als taakaccent had ik toen al het dossier huiselijk geweld in mijn pakket en zocht naar meer inhoudelijk werk samen met zorgpartners in plaats van dat vaak eenmalige en bijna anonieme werk van de noodmeldingen. En ja, dan kom je uit bij de wijkagent. Mijn wijk bestrijkt alle pleinen tot aan de Wibautstraat aan de ene, en de Populierenweg aan de andere kant. En is inmiddels net als het Oosterpark en het Dapperplein helemaal tot overlastgebied verklaard. Tja, daklozen en ernstig zorgbehoevenden houden zich niet aan grenzen.’ Af en aan lopen we er een tegen het lijf. Ze kennen haar allemaal.
Hertogin van het Kastanjeplein
Aangekomen bij het Kastanjeplein wijst Simone op de mooie bomen. ‘Hier word ik zo blij van. Dit plein trekt mede door zijn spectaculaire kastanjebeelden veel buurtbewoners aan om even uit te rusten op een van de bankjes. Dat wil je in je buurt. Een centraal punt bevordert de cohesie. En als de sfeer er aangenaam is, leidt dat automatisch tot minder rottigheid en hangjongeren. Ik heb sowieso een levendige buurt. En divers, qua etnische achtergrond, behuizing en milieu. Van voedselbank tot chique zal ik maar zeggen. Ik heb scholen, winkels, speeltuintjes, terrasjes, een bejaardenhuis, een hotel, een buurthuis, zorginstellingen, echt ongeveer alles. Kijk daar zit het bejaardenhuis de Kastanjehof. Wist je dat die hele zijkant daar seniorenwoningen zijn? En jij was toch met Dolf naar de 4 mei herdenking hier?’ ‘Klopt, dat was heel indrukwekkend met veel buurtbewoners die in de Holocaust omgekomen buurtgenoten herdachten. Bij de twee minuten stilte trad Dolf nog subtiel op door achter zijn rug om een aanrijdende auto tot stilstand te manen.’ Simone: ‘Een historische buurt versterkt vaak de saamhorigheid en al helemaal bij schokkende gebeurtenissen. Jaren terug zat hier een bloeiend loodgietersbedrijf, gerund door een familie die al die historische panden daar bezat. Maar door een familietragedie kwam daar onverwachts een einde aan. Veel bewoners uit de buurt kennen het verhaal. Over de tragedie is een podcast gemaakt De hertogin van het Kastanjeplein. De titel klinkt mooi maar het is een hartverscheurend verhaal.’
Meisjesschool en jongensschool
We lopen verder terwijl Simone de ene na de andere voorbijganger groet. Een wat verwarde vrouw is de weg kwijt; onmiddellijk en met tact komt ze haar te hulp. En even later aangekomen in de Tweede Oosterparkstraat: ‘Zie je dit mooie historisch gebouw links? Er zit nu een taleninstituut in. Dit was tot twee jaar terug de St Barbaraschool. In 1897 begonnen als meisjesschool en gerund door Franciscaner zusters met eraan vast een parochiekerk.’ ‘Kijk,’ wijst ze, ‘daar is nog de klokkentoren. En weet je dat deze school in 1937 is omgedoopt tot de eerste katholieke Montessorischool van Nederland? Het was de trots van de buurt. En zo om de hoek bij het Eikenplein zie je er tegenover de St. Laurentiusschool voor jongens. Ik vind het belangrijk de geschiedenis te kennen ook om de oudere buurtgenoten beter te begrijpen. De meisjesschool wordt trouwens momenteel gerenoveerd en krijgt een maatschappelijke functie. Ik was hier laatst nog bij een buurtbarbecue. Overal stonden lange tafels, het was gezellig druk. En het mooie was dat er ter plekke nieuwe ideeën voor andere activiteiten ontstonden. Ik denk dan graag mee want dit verbindt mensen. Laten we meteen doorlopen naar het Oosterparkhuis dat ook zo’n functie heeft.’
Avondvierdaagse
Voor een raam van het Oosterparkhuis hangt een foto van Simone met haar telefoonnummer. Het buurthuis waar tevens Dynamo en HVO Querido in zitten is belangrijk voor onze wijkagent. ‘Toen ik hier begon was het gewoon alsmaar ‘avondvierdaagse lopen.’ Ik wilde dat iedereen me leerde kennen. Als mensen not amused waren door mijn uniform dan zei ik altijd: ‘Als uw kind verdwaalt, ziet u hem toch liever op de politie afstappen dan meelopen met een schimmig figuur?’ Ook bij die school de Kiem daar, loop ik zo vaak binnen dat de kinderen me inmiddels best interessant vinden. Ik heb de meest kwetsbaren nu wel in beeld. Ik zeg altijd ‘we moeten het samen doen. Ik zie mijzelf net zo goed als bemiddelaar bij een simpele burenruzie om een bloempot, als een sociaal werker voor verwarden of mensen die met huiselijk geweld te maken hebben. Of ordehandhaver of alles tegelijk. Zoals toen we vorig jaar een paar keer nare explosies hadden, onder andere bij de Populierenweg. Ik moest veel buurtbewoners kalmeren en de contacten met de gemeente onderhouden in verband met het veiligheidsplan. Je bent bij een incident vaak op alle fronten tegelijk bezig. Gelukkig kregen we het onder controle. En zo ben ik ook blij dat ik die verwarde man die jarenlang veel overlast op straat veroorzaakte, door alsmaar contact te houden uiteindelijk in de zorg heb gekregen middels een gecreëerd netwerk van hulpverleners. Omgekeerd vragen zorgpartners mij ook met regelmaat om huisbezoeken te doen als ze ergens onraad vermoeden. En ik houd de goede man nog altijd in de gaten, wie weet zien we hem nog, al is het vandaag wel rustiger dan anders. Zullen we weer door? Ik heb zo nog een afspraak op het bureau.’
Officieel geopend
‘Hier is het Beukenplein, ons favoriete ondernemersplein. Door de vakantie is het nu helaas leger dan ooit, kom we gaan gauw naar het net gerenoveerde Iepenplein. Hier hadden we laatst de officiële opening door de stadsdeelvoorzitter. Nienke en ik waren erbij. Weet je dat dit jarenlang een kale betonplaat was waar jongeren rottigheid veroorzaakten met hard sjezende scooters? Mooi geworden hè, met die bankjes en die kunst! Je ziet, er zitten al gezellig wat mensen te keuvelen, wij zijn er blij mee.’ Later, terug op de Linnaeusstraat, klaagt een ondernemer bij Simone over de krakers in de Tweede Oosterparkstraat. Simone, begripvol: ‘Wij houden ze in de gaten, vooralsnog veroorzaken ze geen overlast dus dan doen wij niks. Maar bel rustig als het anders uitpakt!’ Tegen Dwars: ‘Dat is het pand waar Marga Minco ooit woonde. Ik heb genoten van haar boek Het Bittere Kruid. Goed dat we die herdenkingen blijven doen. En die krakers? Ach, het zijn best aardige, woningzoekende jongelui. Heel anders dan in de jaren tachtig.’ #
Carolien Gevers
Geef een reactie