Bron: #Dwars door de buurt – editie 250
In de namiddag van 8 oktober 1811 rijdt generaal Dirk Van Hogendorp met officier Adriaen over de Plantage Middenlaan. Aan weerszijden van de weg is een Korinthische zuilengalerij gebouwd met in vergulde letters alle overwinningen van Napoleon. Van Hogendorp bewondert de erehagen met slingers van eikenblad en bloemen. Nauwlettend controleren de ruiters of alle kleuren die aan het Huis van Oranje doen denken, verwijderd zijn. Een van de diensthuisjes op de Plantage mist iets. Adriaen, stijgt snel af en klopt aan. Een vrouw opent de deur en kijkt vragend. ‘Heeft u het bevel niet gelezen, dat bij alle huizen langs de route verplicht de Franse driekleur uit moet?’ Beschaamd verzekert de vrouw hem dat ze de vlag gelijk uit zal gaan hangen.
De Muiderpoort is voorzien van een ereboog. Generaal van Hogendorp knikt keurend. ‘Morgen wordt de keizer hier met klokgelui en kanonschoten onthaald, de meeste van zijn ruiters moeten vanaf hier om de stad heen, vanwege de weke grond. Zeg Adriaen, gaat er nu nog zoveel volk de stad uit?’ De officier kijkt ongemakkelijk. ‘Eerlijk, generaal? Veel Amsterdammers zijn boos over de feestelijke ontvangst morgen en verlaten uit protest de stad. Ze haten Napoleon, omdat zijn zee- en handelsblokkades grote armoede en verval van de stad veroorzaken.’
Brommend rijdt de generaal verder. Hij was niet blij toen Napoleon Nederland vorig jaar inlijfde bij het keizerrijk, maar kan het goed vinden met de keizer.
Aan de Oeterwalerweg wappert een plakkaat. Adriaen bukt op de rug van zijn paard om het ontsierende papier weg te halen. Lachend leest hij het voor: ‘Het Bestuur van Watergraafsmeer haast zich om deze blijde tijding ter kennisse van de Ingezetenen dezer Meer te brengen, o.a. ook teneinde diegenen welke zich op hunne zomer-verblijven mogten bevinden in de gelegenheid te stellen om door hun terugkomst deelgenooten te worden van de algemene vreugde.’ Generaal van Hogendorp keert zijn paard terug richting stad. ‘Kom, het is mooi geweest. Morgen wordt een drukke dag.’
De volgende middag is het bewolkt, maar droog. Adriaen staat in gala-uniform naast de generaal bij de grenspaal halverwege de Oeterwalerweg. Naast hen staat een zenuwachtige burgemeester Van Brienen van de Groote Lindt, met zijn elf adjunct-burgemeesters in rokkostuum. Een prachtige ereboog markeert de plek. Iedereen staart ingespannen de weg af richting het Rechthuis.
Een stoet komt dichterbij. Voorop gardelansiers met rode uniformen, glanzende helmen en wapperende vaandels aan hun lansen. Lansiers in blauwe uniformen op witte paarden. Koetsen met hofdames, elk getrokken door zes paarden… Een gejuich gaat door de menigte. In een glazen koets met acht paarden zit de 19 jaar jonge bruid van de keizer, Marie-Louise.
Meer soldaten volgen. En dan eindelijk, tussen zijn generaals, saluerend op zijn witte paard, keizer Napoleon Bonaparte zelf. De 42-jarige keizer is een beetje dik en krom. Hij draagt zijn kenmerkende blauwe jas met rode sjerp en zijn steekhoed en kijkt wat zuur. Hij vindt Amsterdammers maar gierig en arrogant. Napoleon blijft op zijn paard zitten, vanwege zijn verheven positie. Onderdanig houdt de burgemeester een roodfluwelen kussentje naar hem op, met daarop de sleutels van de stad. ‘Als blijk van onze grenzeloze toewijding.’ De keizer knikt en geeft het kussentje weer terug. De menigte barst in juichen uit: ‘Vive l’Empereur’.
Na de keizer volgen koetsen met hoogwaardigheidsbekleders, gardisten met armoedige kleding en kapotte schoenen. Als laatst trekken honderden halfnaakte Spaanse krijgsgevangenen in lompen voorbij. Adriaen haalt opgelucht adem. Amsterdam lijkt zijn verzet te hebben opgegeven.
Na twee natte, stormachtige weken vertrekken de Bonapartes weer. Marie-Louise en haar gevolg druipen af met een flinke griep.
Als Napoleon een paar jaar later verslagen is, wordt dat uitbundig gevierd in Amsterdam. De Muiderpoort nog mooier versierd dan toen Napoleon arriveerde. #
Melissa Plomp
Geef een reactie