Wijkagent terug bij zijn roots

Bron: #Dwars door de buurt – editie 256

Ooit begon Vincent Visbeek zijn politieloopbaan aan de Linnaeusstraat. Bij politiebureau Balistraat is het zaadje geplant voor zijn werk als wijkagent. Toen volgde de Willemsparkbuurt. Tot hij terugverlangde naar Oost.

Hij groeide op in de Fraunhoferstraat, ging naar de Hogewegschool en was korfballer in de Wethouder Verheijhal. Nu is Vincent (49) sinds een jaar wijkagent van de Dapperbuurt, terug bij zijn roots. “Ik ben weer thuis in Oost met al zijn overlast en sociale problematiek.” Wandelend naar de Dappermarkt illustreert Vincent meteen zijn kracht als een voor hem bekende bewoner zijn beklag doet over de ‘gestoorde’ buurman, die weer een melding over hem heeft gedaan bij de woningbouwcorporatie. Vincent, meelevend: “Ja ik ken hem, wat vervelend toch. Ik zal IJmere bellen en ik raad jou aan een tegenmelding te doen.” Even later bij Post Oost op de Wijtenbachstraat bedanken twee baliemedewerkers van het Dynamo buurtteam Vincent voor zijn behulpzame tips over hun eigen veiligheid. Vincent: “Zij maken veel mee. Er komen daar regelmatig verwarde en agressieve mensen binnen en op vrijdagen zit er iemand alleen. We helpen elkaar, want zij zijn weer een belangrijke informatiebron voor mij.” Vandaag is het rustig.

Staandehoudingen
We lopen verder naar de Dappermarkt en Vincent refereert aan de brand van de Muiderkerk in 1989 waar hij als jonge jongen ademloos bij stond te kijken. Dan lopen we binnen bij het pand van de marktmanagers. Vincent: “Zij hebben het beheer over alle 24 markten in Amsterdam. Ik ga altijd even bij ze langs.” Vandaag geen meldingen van overlast of vechtpartijtjes. Vincent: “De markt is mijn favoriete plek, maar helaas wordt deze al een tijd minder bezocht dan vroeger. De ondernemers hebben teveel last van alle online concurrenten, waar de jongere generatie liever zaken mee doet.” Ondertussen telkens kletsjes en grapjes met begroetende marktkraamondernemers, maar ook ‘staandehoudingen’ van sjezende fietsers en scooterrijders. Vincent spreekt hen stevig toe maar toont ook begrip voor het gedoe van omrijden via de Pontanusstraat vanwege wegwerkzaamheden. “Ik weet ook als motoragent hoe lastig al die omleggingen zijn. Weet je dat ik hier zelfs soms motorrijders moet staande houden? Het is ook nog eens echt gevaarlijk.”

Opgeschrikt
We lopen door naar de Zeeburgerdijk. Vincent vertelt dat zijn wijk misschien zal worden gedeeld met nog een wijkagent, vanwege de hoeveelheid meldingen over verwarde mensen, agressie en overlast in zijn buurt. “Ook had ik veel van doen met jeugdzorgopvanghuis de Boomerang. Misschien las je het in de krant. We kregen meldingen over grote frauduleuze praktijken waar de zorg voor de jeugd de dupe van werd. Er heeft daar ook een schietincident plaatsgevonden. Ik heb samen met andere partners de gemeente wakker geschud. Helaas moet het pand worden opgedoekt. Kijk daar, het recent geopende mooie Surinamemuseum. Ik surveilleerde bij de opening toen ons koninklijk paar daar kwam. Gelukkig zijn er nog genoeg mooie dingen.”

Opeens worden we opgeschrikt door twee politiemotoren in grote vaart met zwaailicht en sirene. Iedereen loopt uit tot Vincent droog opmerkt dat dit een verplichte toets was. “De meeste mensen weten niet dat je moet leren rijden met zwaailicht en sirene om nog sneller op de plek van bestemming te komen. Het gaat vooral om nog meer anticiperen omdat het verkeer ook weer op ons reageert. Ik moet binnenkort ook op herhaling.”

Burenlunch
Verderop maakt Vincent een praatje in het Engels met een twintiger op een bankje. De jongen woont in een recent geopend opvanghuis voor statusloze jong volwassenen. We lopen er binnen en treffen drie energiek uitziende begeleiders. Even later aan de koffie hoort Vincent dat er weer daklozen zijn binnengedrongen om te slapen. “Je kan ons altijd bellen hè! Maar hoe is het contact nu met alle buren? Zou het een idee zijn om meer verbinding met de buurt te maken en bijvoorbeeld een burenlunch te organiseren en dat jullie jongeren meehelpen met lekkere hapjes maken?” Iedereen is enthousiast. “Dan ben jij de eerste die word uitgenodigd,” wordt er geroepen. Vincent: “Afgesproken.” Hij lacht en we steken we over naar de Roomtuintjes.

Hotspot
Vincent: “Dit stukje wijk geeft me regelmatig kopzorgen. Zie je al die afvalplekken met gedumpte troep en viezigheid? Natuurlijk vinden de meeste buurtbewoners dit ook vreselijk met allerlei burenruzies tot gevolg. Er is ook veel sociale problematiek hier. Ik ben bezig vanuit de buurt meer te doen met samen schoonhouden.” Bij een ingesloten plantsoentje hoort Dwars dat dit een hotspot voor dealers en hangjongeren is. “Het is ook logisch, want dit ligt zo verscholen. Maar ’s avonds brandt er licht en het heeft onze aandacht. Ik doe hierin ook veel samen met mijn collega’s die op het dossier van de ondermijning zitten. Ik moet nu nog even doorlopen om een afgifte te doen aan iemand die een gebiedsverbod van de burgemeester moet krijgen. Het gaat om een zaak waarbij in een ander stadsdeel een aantal weken terug een groep jongeren met explosieven een brand heeft veroorzaakt. Een gebiedsverbod moet persoonlijk worden aangereikt en goed worden toegelicht.”

Medicatie per injectie
Hierna lopen we door naar Mentrum waar de politie veel mee samenwerkt. Bij hun pand tegenover de brandweer, hoort Dwars in welke rol. Vincent: “Voor ons als politie is het erg merkbaar dat de GGZ tegenwoordig veel minder klinische opnames doet. Vroeger woonden ernstig verwarde of agressieve mensen een tijd in de kliniek en werden daar dan met medicatie en therapie behandeld. Door de bezuinigingen woont deze groep nu thuis met een sociaal psychiatrisch verpleegkundige die hen een paar keer per week een uurtje opzoekt. Hun medicatie krijgen ze eens in de maand. Dan moeten ze bij de instelling komen om hun medicatie per injectie te krijgen ingespoten. Enfin, dat gaat bij deze instabiele mensen vaak mis. Regelmatig lukt het een aantal niet ter plekke te komen en dat merken wij dan meteen op straat; ze lopen dan weer verward rond en bezorgen overlast zonder het zelf door te hebben. Bij zulke meldingen deel ik, als wijkagent, dan zo snel mogelijk de personalia bij het Meldpunt Zorg en Overlast van de gemeente. Deze doet vervolgens bij alle zorgpartners een regiecheck om te zien bij wie de betrokkene in zorg is. Dat is ook nodig want we hebben wel meegemaakt dat de ontregeling leidde tot brandstichting met ook nog eens gevaar voor ongelukken bij de buren. Soms moet ik zelfs na lang gezoek zo snel mogelijk hun behandelaar bellen zodat alsnog de injectie gegeven kan worden.”

Met plezier
Vincent kan nog veel meer vertellen, maar de klok tikt door. “Denk niet dat ik ooit ontmoedigd raak. Ik houd erg van mijn werk en ga altijd met plezier de wijk in en krijg ook veel dankbaarheid en gezelligheid terug. Dat geldt trouwens ook voor mijn neventaak, het begeleiden van demonstraties in de stad, samen met Simone. Ooit als ik echt oud ben, (knipoogt), word ik misschien nog Officier van Dienst. Maar wie dan leeft, die dan zorgt. Ik vond het heel gezellig je mijn wijk te laten zien.” #

Carolien Gevers